برای پیوستن به بهمن مرادیان پی در فیس بوک روی عکس کلیک کنید.

جستجوی این وبلاگ

۱۳۸۹/۰۳/۱۷

جام جهانی فوتبال یا سالگرد انتخابات، کدامیک مهم‌ترند؟

روز جمعه ۲۱ خرداد مراسم افتتاحیه جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی برگزار خواهد شد. برخلاف سال‌های گذشته درکشور ما این افتتاحیه در شرایط بسیار ویژه ای صورت می‌پذیرد. پیش از این ایران فوتبال دوست هم مانند بسیاری از کشورهای دیگر جهان برای چهار هفته در تب وتاب جام جهانی می‌سوخت ولی امسال افتتاح جام جهانی مصادف شده است با سالگرد برگزاری انتخابات ۲۲ خرداد که بدون تردید از مهم ترین فصول تاریخ معاصر ایران به شمار می‌رود. موسوی و کروبی و هشت تشکل اصلاح طلب درخواست مجوز برای راهپیمایی نموده‌اند. معترضان هم خواستار شرکت در راهپیمایی مذکور که قرار است از میدان امام حسین تهران آغاز شود می‌باشند. فقط مشکل در این است که مجوزی درکار نیست. از ابتدا هم مشخص بود که حکومت به هیچ وجه زیر بار مجوز نمی‌رود. اگر مجوز این راهپیمایی صادر شود هزاران و یا شاید هم میلیون‌ها ناراضی از حکومت به خیابان‌ها خواهند ریخت. اما جمهوری اسلامی هم بیکار ننشسته و تشکیلات سرکوب مجهزتر و سازمان یافته‌تر از همیشه در کوچه و خیابان مستقر خواهند شد. درهمان لحظاتی که خیلی‌ها مسابقات فوتبال را به طور زنده و مستقیم از تلویزیون دنبال می‌کنند عده‌ای هم در صدد نشان دادن اعتراض خود خواهند بود، ولی کدام یک در جامعه کنونی ایران مهم‌تر به نظر می‌رسند؟ مناسبت‌های پس از ۲۲ خرداد نیز یکی سالگرد راهپیمایی ۲۵ خرداد و دیگری احتمالا سالروز قتل نداآقاسلطان خواهد بود ولی به احتمال قوی جمهوری اسلامی ترجیح می‌دهد مردم در مقابل تلویزیون‌ها باقی بمانند و به تماشای فوتبال بپردازند و به خیابان‌ها سرازیر نشوند. ازاین جهت حکومت واقعا خوش شانس بود که بدون هیچ هزینه‌ای یا فقط هزینه برای خریداری حق پخش مستقیم بازی‌ها می تواند مردم را در خانه‌ها نگه دارد.

در طول چهارهفته جام جهانی تقریبا همه دنیا یا لااقل قشر فوتبال دوست دنیا کار و زندگی و سیاست و هنر و تکنولوژی و سرگرمی را کنار می‌گذارد تا ببیند فاتح این جام جهانی چه تیمی خواهد بود. ما دقیقا نمی‌دانیم شمار دقیق معترضان در کل جمعیت ایران چند نفر است. ایران کشوری است بسیار بزرگ با بیش از ۷۰ میلیون نفر جمعیت و بافت‌های جمعیتی بسیار متفاوت که لزوما همه هم طرفدار جنبش سبز یا لااقل وجه اصلاح طلب آن نیستند. ممکن است سایت‌های اجتماعی مانند بالاترین که همواره در آن یک تشویش و التهاب دائمی در حمایت از جنبش سبز به چشم می خورد را مبنی قرار دهیم ولی کل کاربران این سایت واقعا چند نفر هستند؟ اگر مبنای ما بالاترین باشد تقریبا همه مردم ایران با مشت‌هایی گره کرده یا بالای پشت بام‌ها هستند یا در خیابان‌ها. ولی آیا واقعا همین طور است؟ پس تکلیف اکثریت خاموش چه می‌شود؟ اکثریتی که خاموش است و اتفاقا عاشق فوتبال هم هست.

دردنیای بسته جمهوری اسلامی که همه سرگرمی‌ها و مواهب باید پس از تصویب ولی فقیه به مخاطب برسد شاید فوتبال و آنهم جام جهانی یگانه سرگرمی مجاز مردم به جز تماشای سریاهای شبکه «فارسی وان » باشد. مردم خسته از سرکوب و اختناق و گرانی و هوای آلوده و بگیر و ببند اپوزوسیون شاید یگانه پناه‌شان برای ۴ هفته همین جام جهانی باشد. اکثریت خاموشی که یا از به خیابان آمدن می‌ترسد یا دل خوشی از موسوی و کروبی و اصلاح طلبان ندارد چون خوب به خاطر دارد آنها هم در زمان صدارت دست کمی از دستگاه فعلی نداشتند شاید ترجیح بدهد به جای ریختن به خیابانها و یا گفتن الله اکبر از فراز بامها که هردو با سرکوب احتمالی حکومت همراه خواهد بود این ۴ هفته را هم به جام جهانی فوتبال دلخوش کند و ۴ هفته در التهاب کاذب فوتبال باقی بماند تا فراموش کند که که بود و چه بود و به دنبال چیست؟ این اکثریت خاموش یا شاید بهتر بگوییم پدران این اکثریت خاموش سال ۱۳۵۷ پس از جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین که تیم فوتبال ایران نیز برای نخستین بار در آن شرکت داشت به خیابان‌ها ریخت ودر مقابل سربازان ساکت و خاموش ارتش تا دندان مسلح شاهنشاهی فریاد «مرگ بر شاه » سرداد ولی بعد که سرخورده شد و حوادث پس از انقلاب رادید و دوم خرداد ۱۳۷۶ نیزمجددا برسرش کلاه رفت شاید ترجیح بدهد به جام جهانی ۲۰۱۰ دل‌خوش کند تا اینکه به خیابان بریزد و کتک بخورد و دستگیر شود و هیچ کس هم به دادش نرسد. هیچ کس از آینده خبر ندارد. شاید روزی اکثریت خاموش هم خسته از خاموشی و فرورفتن مداوم در باتلاق ولی فقیه از جایش بلند شد ولی عل الحساب این اکثریت احتمالا این ۴ هفته در خانه خواهد ماند و فوتبال تماشا خواهد کرد ودر روز مراسم فینال جام عزا خواهد گرفت که دیگر به چه دل خوش کند تا جامی دیگر و دلخوشی دیگر. به راستی کدام یک برای مردم مهمترند؟ جام جهانی فوتبال یا سالگرد انتخابات؟